Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Φεβρουαρίου 2010

Γιαπωνέζες μαθήτριες αποχαιρετούν πιλότο Καμικάζι (1945)

Γιαπωνέζες μαθήτριες αποχαιρετούν πιλότο Καμικάζι το 1945.

(Μπροστά στο θέαμα του φανατισμού των οπαδών αθλητικών ομάδων, ου μην αλλά και των πολιτικών κομμάτων, δεν μπορεί κανείς να μη σκεφθεί κάποιες θεωρίες περί του Ζεν, οι οποίες απομυθοποιούν την περιλάλητη αυτή άποψη περί του Είναι και του Γίγνεσθαι, δυστυχώς πολύ κοντά, κατ’ αναλογίαν, στην «πλύση εγκεφάλου» των διαφόρων κομματικών και γηπεδικών «πιστών». Στο τεύχος 169-170 του ΔΕΝΤΡΟΥ -το αφιερωμένο στον Γιάννη Ρίτσο- είχα υπογράψει το παρακάτω σχετικό σχόλιο).

Τ.Γ. (περισσότερα…)

Read Full Post »

Ρομπέρ Μπρεσόν

Ο Ρομπέρ Μπρεσόν (1901-1999), ένας από τους πέντε σπουδαίους ευρωπαίους, μεταφυσικούς κινηματογραφιστές (οι υπόλοιποι τέσσερις: Ντράγερ, Ταρκόφσκι, Κισλόφσκι και Ρομέρ), με το εντελώς ιδιαίτερο «μουσικό» στιλ του, έφερε από τα μέσα του πρηγούμενου αιώνα έως τις αρχές της δεκαετίας του ’80 πολλά νεωτερικά στοιχεία στην τέχνη της μεγάλης οθόνης. (περισσότερα…)

Read Full Post »

Justine

Justine (1969) του George Cukor

Ξαναδιαβάζοντας το Αλεξανδρινό κουαρτέτο (Μεταίχμιο) του Λόρενς Ντάρελ, στη νέα, εξαιρετική, μετάφραση της Μαριάννας Παπουτσοπούλου, επιστρέφει κανείς στην ανεπανάληπτη ατμόσφαιρα ενός μυθιστορήματος «απόκρυφου», ταυτόχρονα, όμως τόσο γήινα σωματικού, που σε καταπλήσσει. Αυτός ο συνδυασμός: του διανοητικού και σκοτεινά μαγικού με υλικές γεύσεις και αρώματα ενός κόσμου (του αλεξανδρινού στα μέσα του περασμένου αιώνα) με απίστευτες φυλετικές διασταύρωσεις, υπόγεια ζωή και πνευματικές εγχαράξεις, που με τόση γλαφυρότητα ανέδειξε ο, συχνότατα αναφερόμενος στο βιβλίο, Κ. Π. Καβάφης, συνθέτει ένα απίστευτο φρέσκο. Και για να μην υποβαθμίσουμε και την τριλογία του Στρατή Τσίρκα (τις Ακυβέρνητες πολιτείες), που γράφτηκαν λίγο μετά το έργο του Ντάρελ, στα τέλη της δεκασετίας του ’50, αξίζει να προστεθεί ότι αυτές έρχονται να συμπληρώσουν το έργο του Ντάρελ, δηλαδή ό,τι καλύτερο μας έχει προσφέρει η αφήγηση στον 20ό αιώνα για την Αλεξάνδρεια. Γιατί, βέβαια, όπως έχει κατ’ επανάληψιν ειπωθεί, τα δύο αυτά μυθιστορήματα αναφέρονται σε μια πόλη: αυτή είναι η ουσιαστική πρωταγωνίστρια. Πρόκειται για έναν ανθρωπομορφισμό ενός χώρου: μιας γεωγραφίας-συμβόλου της ανθρώπινης πολυμορφίας, της σκοτεινότητας και της διαύγειας, του μείζονος και του χθαμαλού, της συνάντησης τελικά των αντιθέτων, τα οποία παράγουν τα πιο γευστικά δηλητήρια, οδηγώντας την ίδια στιγμή στις πιο διαφορετικές, αλλά το ίδιο αποδεκτές, οπτικές του κόσμου. (περισσότερα…)

Read Full Post »

«Το μέλλον της κινηματογραφικής τέχνης στηρίζεται στην άρνηση του παρόντος της»

Τζίγκα Βερτόφ

Με αφορμή το άρθρο του Κώστα Βούλγαρη, την περασμένη Κυριακή, για τον Τζίγκα Βερτόφ, μεταξύ άλλων, θα ήθελα να προσθέσω λίγες γραμμές σχετικές με τη μεγάλη αυτή μορφή του πρωτοποριακού σινεμά. Προηγουμένως, όμως, να τονίσω πόσο θετικό είναι να ανακαλύπτουν νεότεροι διανοούμενοι, που δεν είναι εξειδικευμένοι σινεφίλ, μια εκφραστική τόσο βαρυσήμαντη σε καιρούς μάλιστα καταναλωτικούς, εχθρικούς σε μορφικές καινοτομίες. (περισσότερα…)

Read Full Post »

Μ. Καραγάτσης

Μ. Καραγάτσης

Στην παρακάτω ομιλία μου για τον Μ. Καραγάτση, την οποία έδωσα πριν από δύο χρόνια, θα πρέπει να προσθέσω, σήμερα ότι η πληθωρική αυτή λογοτεχνική προσωπικότητα, παρά τις γλωσσικές αδυναμίες και τις υφολογικές ή και δραματουργικες ευκολίες τω έργων της, είναι σημαίνουσα, εάν την αντιμετωπίσεις συνολικά. Το ίδιο μπορούμε να πούμε και για άλλους παλιούς συγγραφείς π.χ. τον Καζαντζάκη, τον Καστανάκη, τον Βουτυρά κ.α., τους οποίους εύκολα ξεπερνάμε με αφορμή τις προηγούμενες αδυναμές τους. Εάν σκεφθούμε, όμως, κάτι απλό, που ισχύει για πολλούς «ανοικονόμητους», ίσως και επιπόλαιους, παλιούς και νεότερους, συγγραφείς: ότι όλοι αυτοί πρότειναν έναν πλούσιο κόσμο αισθημάτων, προσώπων, ηθών και ανοιχτών ακόμα προβλημάτων της ατομικής και συλλογικής ζωής, άξιο σίγουρα μεγαλύτερης προσοχής και σεβασμού.

Τ.Γ. (περισσότερα…)

Read Full Post »