Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Μαΐου 2011

Ο Πίτερ Γουότκινς είναι ένας από τους ελάχιστους, ανεξάρτητους κινηματογραφιστές, που έχει κατορθώσει-παρά τις αντιξοότητες- να κάνει ευρύτερα γνωστές τις ιδέες του για την κοινωνική πραγματικότητα, μάλιστα με έναν τρόπο πειραματικό και όχι συμβατικό, όπως συμβαίνει με τις περιπτώσεις π.χ. του Τζον Σέιλς ή του Κεν Λόουτς: για να θυμηθούμε δύο γνωστά ονόματα ενός μυθοπλαστικού σινεμά περίπου ακτιβιστικού, που λειτουργεί, όμως, σε ένα πλαίσιο πιο κοντινό στη λογική της μεγάλης παραγωγής από πλευράς διανομής και καλλιτεχνικής μορφής απ’ ότι του Γουότκινς.

Οι προτάσεις του (ντοκιμαντερίστα) Γουότκινς, τουλάχιστον αυτές που αφορούν τις πιο «διδακτικές» του ταινίες, παραπέμπουν από πλευράς προθέσεων σε τολμηρούς πειραματισμούς ενός μοντερνικού, σκηνοθετικού στιλ των πιο ανήσυχων στιγμών του «στρατευμένου» σινεμά των διαφόρων πολιτικοποιημένων ομάδων της δεκαετίας του ’70, σε Ευρώπη και Αμερική: όταν τα κινήματα Ειρήνης, ο Γαλλικός Μάης και τα συναφή είχαν δραστηριοποιήσει πολλούς κοινωνικοποιημένους σκηνοθέτες.

Το κείμενο που ακολουθεί γράφηκε για το αφιέρωμα των Αναγνώσεων της Κυριακάτικης Αυγής (29-5-2011)στην Παρισινή Κομμούνα.

(περισσότερα…)

Advertisements

Read Full Post »

Μια συζήτηση μεταξύ δύο χαρισματικών ατόμων είναι όχι μόνο απολαυστική αλλά και βαθιά ωφέλιμη. Όταν μάλιστα διεξάγεται μεταξύ δύο συγγραφέων και διανοητών του βεληνεκούς ενός Ουμπέρτο Έκο και ενός Κλαούντιο Μάγκρις, τότε μιλάμε για μια υπόθεση ανθολογίας.

Με αφορμή το τελευταίο μυθιστόρημα του Ουμπέρτο Έκο Το κοιμητήριο της Πράγας ο Μάγκρις θέτει διάφορα ερωτήματα στον πρώτο και παράλληλα σχολιάζει και όσα κατατίθενται στο τραπέζι. Όσο για τον Έκο, αυτός έχει πάντα κάτι βαρυσήμαντο να πει…

Τώρα, όσον αφορά το μυθιστόρημα, να σημειώσω το εξής: δεν νομίζω ότι αυτό θα μπορούσε να συγκαταλεγεί ανάμεσα στις επιτυχημένες προτάσεις του σπουδαίου Ιταλού (και) συγγραφέα… Όπως θα διαπιστώσει και ο αναγνώστης της συζήτησης, αυτό που ενδιέφερε τον Έκο, κυρίως, ήταν η καταγγελία της συνωμοσίας και συνωμοσιολογίας μέσα στα πλαίσια της Ιστορίας. Όχι πως ομολογεί ο Έκο ότι η λογοτεχνική πλευρά του εγχειρήματος του δεν τον απασχόλησε, αντίθετα… Αλλά όταν κλείνεις το έξοχο αυτό βιβλίο- από πλευράς κοινωνιολογικής και διανοητικής- δυστυχώς νοσταλγείς Το όνομα του Ρόδου. Εδώ δεν θα βρεθείς μέσα σε έναν ανάλογο γοητευτικό κόσμο, παρά- τις διόλου αμελητέες- προσπάθειες του συγγραφέα να συνθέσει μυστηριώδεις ατμόσφαιρες και να στήσει μαγικά σκηνικά. Το κοινωνιολογικό στοιχείο περισσεύει, η έγνοια προβολής του σημαντικού «θέματος» καλύπτει όποια λογοτεχνική μέριμνα και έτσι χαρακτήρες και συγκρούσεις υπηρετούν εντέλει ένα είδος διδακτισμού, θάλεγα…

Πάντως, για να είμαι ειλικρινής, γοητεύτηκα από την πρόθεση του Έκο να μιλήσει για την καταλυτική επίδραση που έχει στη ζωή και στη σκέψη η μυθοπλασία.

(περισσότερα…)

Read Full Post »

Το σαρκαστικό κείμενο του μεγάλου Ιταλού συγγραφέα Ντίνο Μπουτζάτι, που μας χάρισε το αλησμόνητο εκείνο, υπαρξιακό μυθιστόρημα Η έρημος των Τατάρων, δεν πρωτοτυπεί πλέον… αλλά… όταν γραφόταν πριν από αρκετές δεκαετίες, μάλλον έθιγε πλευρές του φαινομένου της γραφομανίας πολύ ενδιαφέρουσες. Σήμερα, πλέον, μετά από τις πάμπολλες επιθέσεις που έχει δεχθεί η τάση να γράφουν οι περισσότεροι, έχοντας και αξιώσεις προβολής και διάκρισης, το θέμα έχει πάψει να είναι τόσο φλέγον. Γιατί έχει γίνει κοινή συνείδηση ότι η δημοκρατία δεν ισχύει στα λογοτεχνικά πράγματα, με την έννοια ότι πάντα θα επιζητείται η αξιοκρατία (με όσα αρνητικά υπάρχουν στη διαδικασία της ανάδειξης του «καλύτερου»). Οπωσδήποτε δεν μπορείς να μην αντιμετωπίσεις θετικά την προσπάθεια καθενός να εκφρασθεί, όμως είναι αδύνατο να δεχθείς την παντελή έλλειψη αυτογνωσίας και να συγκατανεύσεις στη μωροφιλοδοξία κάποιων, οι οποίοι θέλουν οπωσδήποτε να ανακηρυχθούν, χωρίς προϋποθέσεις, πάση θυσία, καλλιτέχνες πρώτης γραμμής… Η υπόθεση είναι μελαγχολική και από αυτή τη σκοπιά ο μικρός λίβελος του Μπουτζάτι έχει διαχρονικό ενδιαφέρον..

(περισσότερα…)

Read Full Post »