Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Ιουνίου 2011

Σε ηλικία 90 ετών ο Ερνστ Μπλοχ κατά τη διάρκεια ενός γεύματος στο Κόνινγκσταϊν είπε παρορμητικά ότι έτρεφε κάποια περιέργεια απέναντι στο θάνατο – εκείνη την εποχή δεν ήταν άρρωστος: απέναντι στο θάνατο ως επιθυμητή εμπειρία την οποία θα δοκίμαζε, βέβαια, αργά ή γρήγορα. Φαινόταν ζωντανός άνθρωπος, δεν τον έπαιρνε ο ύπνος παρότι έμενε για ώρα σιωπηλός ενώ συζητούσαμε. Είχαμε καθίσει τέσσερα άτομα γύρω από ένα τραπεζάκι στην ύπαιθρο αλλά όχι για πανεπιστημιακό σεμινάριο. Στη συνέχεια, επειδή περιμέναμε κάποια δεσποινίδα που θα καθόταν μαζί μας, ο Μπλοχ σταμάτησε να μιλάει για φιλοσοφικά θέματα. Είπε μόνο ότι δεν μπορούσε να αποδεχθεί την ιδέα ότι δεν υπάρχει απολύτως τίποτα μετά το θάνατο. Όταν έφθασε η δεσποινίς, ο Ερνστ Μπλοχ παρέμεινε καθιστός. Πολλοί θα μπορούσαν να είχαν προφέρει τη φράση του. Άλλοι πάλι λένε: δεν μπορώ να φανταστώ το Τίποτα– απλά: δεν μπορώ.

(περισσότερα…)

Read Full Post »

Ήταν ακόμα μαθητής στο Λύκειο Γουίλιαμ Χάουαρντ Ταφτ. Ήταν δεκαεφτά ετών, έπαιζε ντραμς σε μια μικρή ορχήστρα τζαζ, διάβαζε παραμύθια του βορρά, κλασσικούς μύθους, και κέρδιζε λίγα δολάρια κατατροπώνοντας τους αντιπάλους του σε τουρνουά σκάκι στην Ουάσινγκτον Σκουέρ. Μπροστά στο εβραιόπουλο από το Μπρονξ άνοιγαν πρόωρα πολλοί ορίζοντες δόξας. Όμως το μέλλον του βρισκόταν μόνο στα μάτια του και η σφραγίδα αυτού του μέλλοντος βρισκόταν μέσα στις τσέπες του, σε σχήμα μικρής σφραγίδας με τρεις μόνο λέξεις: Στάνλεη Κιούμπρικ -Φωτογραφίες. Τα απογεύματα, μετά το σχολείο τριγυρνούσε στην πόλη με μια Κόντακ Μόνιτορ 6-20 ή μια Ρόλεη κρεμασμένη στο λαιμό του και βλέμμα αιλουροειδούς έτοιμου να ορμήσει. Το βράδυ άδειαζε το σακίδιο του στο σκοτεινό θάλαμο, ενώ το πρωί τύπωνε τις φωτογραφίες και πήγαινε να τις πουλήσει στο Look, στο περίεργο και διάσημο περιοδικό με το χαρακτηριστικό όνομα.

(περισσότερα…)

Read Full Post »

Το παλιό αυτό κείμενο, νομίζω άγνωστο στην Ελλάδα, του Ντ. Χ. Λόρενς (Ο εραστής της λαίδης Τσάτερλι), διαθέτει ευφυές χιούμορ και ξαναμοιράζει την τράπουλα πάνω στο σημαντικό και πάντα εκκρεμές θέμα της αναγνωστικής ελευθερίας, το οποίο στην εποχή του Άγγλου συγγραφέα δεν ήταν αυτονόητο. Εννοώ ότι ο Λόρενς επαναφέροντας προς συζήτηση ένα βιβλίο καταδικασμένο από την κριτική ως παρωχημένο, σχολιάζει και προβάλλει την ανεξαρτησία του αναγνώστη απέναντι σε οποιαδήποτε άλλη λογική πέραν της δικής του. Επιπλέον το άρθρο τονίζει και κάτι άλλο εξόχως ενδιαφέρον: ότι ένα «ευπώλητο» ανάγνωσμα δεν είναι κατ’ ανάγκην κατακριτέο. Αντίθετα, υπαινίσσεται ότι ένα ακόμα βλέμμα επί ενός κειμένου μπορεί να ανιχνεύσει κοιτάσματα σε μία φαινομενικά επίπεδη γραφή. Τώρα, όσον αφορά τις ενστάσεις του απέναντι στον Ντοστογιέφσκι, δεν χρειάζεται να συμφωνήσει κανείς, γιατί είναι αφοριστικές..

(περισσότερα…)

Read Full Post »