Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Σεπτεμβρίου 2011

Το άρθρο που ακολουθεί δημοσιεύθηκε στο ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ (28-8-11) ως συμμετοχή σε μια μικρή έρευνα για την προσωπικότητα του Καναδού θεωρητικού της επικοινωνίας Μάρσαλ ΜακΛούαν, με την ευκαιρία της επετείου των 100 χρόνων από τη γέννησή του. Οι διχογνωμίες που υπάρχουν γύρω από την προσφορά της σκέψης του ΜακΛούαν τονώνουν, κατά τη γνώμη μου, το ενδιαφέρον για τις ιδέες ενός επιστήμονα με πολύ σπουδαία αντανακλαστικά, προφητικού όσον αφορά τις εξελίξεις των ηλεκτρονικών μέσων και του φαινομένου της υποδούλωσης μας σ’ αυτά. Ο πασίγνωστος «αφορισμός» (;) του ΜακΛούαν «το μέσον είναι το μήνυμα» δεν νομίζω ότι έχει πάψει να ισχύει. Η σύγχρονη τεχνολογία, δημιούργημα του ανθρώπου, έχει στήσει ένα περιβάλλον, ένα »οικοσύστημα πληροφοριών» στο οποίο, βέβαια, κυριαρχεί το τεχνολογικό μέσο και η «άποψη» του. Η σημερινή, απόλυτη κυριαρχία των ΜΜΕ επιβεβαιώνει την αλήθεια των απόψεων του ΜακΛούαν.

(περισσότερα…)

Advertisements

Read Full Post »

Ο Τζόναθαν Φράνζεν είναι ένας ακόμα σύγχρονος Αμερικανός συγγραφέας χάριν του οποίου κινητοποιήθηκε ένας κολοσσιαίος διαφημιστικός μηχανισμός για την προβολή του πρόσφατου μυθιστορήματος του Ελευθερία. Τα μίντια το προώθησαν υπέρ το δέον, όπως συνέβη με πολλές άλλες περιπτώσεις ομοτέχνων του, οι οποίοι κάθε άλλο παρά δικαίωσαν τις προσδοκίες των (απαιτητικών) αναγνωστών. Παράδειγμα ο ομογενής Τζορτζ Πελεκάνος ένας ιδιαίτερα προβεβλημένος συγγραφέας, το τελευταίο κοινωνικό/ψυχολογικό μυθιστόρημα του οποίου, με τίτλο Το αδιέξοδο, δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια χειρονομία καλών αισθημάτων, «πολιτικώς ορθή». Κλείνοντας το βιβλίο έχεις συνειδητοποιήσει την απώλεια πολύτιμου αναγνωστικού χρόνου, τον οποίο θα μπορούσες να είχες αξιοποιήσει διαβάζοντας (πάλι) κάτι κλασικό ή τέλος πάντων έναν Τζόις… Και, όμως, στο εξώφυλλο του συγκεκριμένου βιβλίου φιγουράριζαν διθυραμβικά σχόλια κριτικών, γνωστών αμερικανικών εντύπων. Παρότι δεν είμαστε οι περισσότεροι χθεσινοί αναγνώστες, και ξέρουμε τα τεχνάσματα της σημερινής διαφήμισης, που συνήθως προβάλλει καθετί μαζικό και ευτελές, εντυπωσιαζόμαστε από την εν λόγω ενορχηστρωμένη εξύμνηση κάποιου έργου και σπεύδουμε επηρεασμένοι να το διαβάσουμε, πέφτοντας στην παγίδα…

Ο Φράνζεν, ένας ρεαλιστής πεζογράφος είχε δώσει καλά δείγματα γραφής με το (τρίτο) μυθιστόρημά του Διορθώσεις το 2001. Καλός γνώστης της καθημερινότητας των μεσοδυτικών πολιτειών των ΗΠΑ, δημιούργησε πειστικούς μικρόκοσμους οι οποίοι αντανακλούσαν καθολικές συγκρούσεις της σύγχρονης ζωής. Στην Ελευθερία προσπαθεί να ανοίξει ένα διάλογο με το προηγούμενο βιβλίο του προωθώντας κάποια θέματά του, αντιπροσωπευτικά πιο πρόσφατων κοινωνικών εξελίξεων και εκφραστικά του μικροκλίματος της ζωής των ηρώων του.

Η γραφή του Φρ. είναι δεξιοτεχνική αλλά ΒΕΒΑΙΑ δεν θυμίζει σε τίποτα εκείνη του Τολστόι, όπως διαβάσαμε στα αμετροεπή αμερικανικά έντυπα. Ίσως να έχει δίκιο ο Χάρολντ Μπλουμ που κρίνει με αυστηρότητα την περίπτωση του Φράνζεν, καταλογίζοντας ευθύνες στα ΜΜΕ για την υπέρμετρη πριμοδότηση της. Ο αυστηρός αναγνώστης έχει τον τελευταίο λόγο…

(περισσότερα…)

Read Full Post »