Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Οκτώβριος 2011

 

Advertisements

Read Full Post »

Ο γνωστός Αμερικανός συγγραφέας Πολ Θερού, με θητεία στην σχετικά σύγχρονη, απαιτητική ταξιδιωτική λογοτεχνία, είναι το πιο κατάλληλο πρόσωπο να μιλήσει γι’ αυτήν. Το κείμενό του, που ακολουθεί, μιλάει απερίφραστα για το είδος αυτό, κάνοντας, εκτός από μια αναδρομή στις σημαντικότερες ταξιδιωτικές γραφές και ενδιαφέροντα σχόλια για το σημερινό επίπεδο μιας λογοτεχνίας, που υπηρέτησαν και προήγαγαν μεγάλοι συγγραφείς.

Δεν βρισκόμαστε, βέβαια, στην περίοδο, ας πούμε, του μπαλζακικού, επαρχιώτη ήρωα, που θέλει να αναμετρηθεί με το άγνωστό του Παρίσι. Ούτε στην περίοδο των μπιτ, οι οποίοι «ανακάλυπταν» με το δικό τους λογοτεχνικό τρόπο τις άγνωστες γωνιές της Αμερικής, ταξιδεύοντας με τα αυτοκίνητά τους. Σήμερα, όπως λέει και ο Θερού, η γεωγραφία του πλανήτη δεν είναι πια (τόσο) άγνωστη σε όλους σχεδόν τους κατοίκους του πλανήτη, χάρη στην ηλεκτρονική εικόνα. Οπότε το στοιχείο της έκπληξης από τα φυσικά τοπία έχει εκλείψει.

Υπάρχουν, όμως, πλευρές ζωής (και κάποιοι άγνωστοι τόποι, ακόμα και στους φανατικούς ταξιδιώτες), οι οποίες είναι ακόμα συναρπαστικές, γιατί αντιστέκονται στην δημοσιογραφική αποτύπωσή τους.

Επ’ αυτού, λοιπόν, το λόγο έχει η ταξιδιωτική λογοτεχνία, η οποία, με τη βοήθεια του φαντασιακού, μπορεί και αξιοποιεί το αντικείμενο καλύτερα από τον κοινό ανταποκριτή των μίντια.

Το είδος αυτό γραφής δεν είναι καθόλου ντεμοντέ: αντίθετα, κάθε ποιοτικός συγγραφέας που την υπηρετεί, μπορεί να ξεφύγει από τον κίνδυνο του εξωτισμού και της γραφικότητας (από παλαιότερα σύνδρομα, δηλαδή) και να συνδυάσει το εξωτερικό στοιχείο με το εσωτερικό. Οι νέες συνθήκες διαβίωσης και συνύπαρξης, μετά τις πρόσφατες μετακινήσεις πληθυσμών, έχουν αλλάξει πολλά τοπία. Ακόμα και πλησίον μας. Μπορεί, λοιπόν, σε τελευταία ανάλυση, ο συγγραφέας να ταξιδέψει, μετακινούμενος ελάχιστα. Ή και καθόλου: αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία, η οποία δεν μπαίνει στη συζήτηση από τον Θερού γιατί αυτός βλέπει το ζήτημα ρεαλιστικά: όταν μιλάει για το ταξίδι το εννοεί κυριολεκτικά και όχι μεταφορικά, ποιητικά…

Τ.Γ.

(περισσότερα…)

Read Full Post »

Θα γράψω το μυθιστόρημα της ζωής μου

της

Ιζαμπέλα Μπόσι Φεντριγκότι

Ο οικοδεσπότης είχε πει ότι ήταν αδιάθετος, όμως τώρα βγαίνει στην είσοδο ξυπόλητος, μέσα στον παγωμένο χειμώνα, για να υποδεχθεί τον επισκέπτη του. Το μικρό του σπίτι, με την σχεδόν κάθετη στέγη, περικλείει ένας κήπος. Εκεί, σε ένα μισοχιονισμένο τραπέζι βρίσκονται ριγμένα και παγωμένα, μολύβια και στυλό: απόδειξη ότι γράφει και εδώ όταν ο καιρός είναι καλός. Οι ώριμοι καρποί από τις δύο μηλιές του κήπου, σκουληκιασμένοι και ζαρωμένοι, είναι απλωμένοι με τάξη στη μέση του χαλιού που διακοσμεί το πάτωμα ενός δωματίου, σκορπίζοντας το ωραίο τους άρωμα. Δίπλα στην πόρτα του κήπου, ευθυτενές σαν φύλακας, υπάρχει ένα δέμα από διάφορα κλαδιά και βέργες, τα οποία ο οικοδεσπότης φυτεύει όταν επιστρέφει από τις πρωινές του έρευνες στο δάσος για μανιτάρια. «Στο δάσος συναντώ και άλλους που ψάχνουν για μανιτάρια, είναι όμως όλοι γέροι· εν πάση περιπτώσει εγώ είμαι ο ακμαιότερος, ο αρχηγός», σχολιάζει ο οικοδεσπότης, δηλαδή ο Πέτερ Χάντκε, ο σημαντικότερος εν ζωή αυστριακός συγγραφέας, 69 ετών, ελάχιστα γερασμένος.

(περισσότερα…)

Read Full Post »