Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Φεβρουαρίου 2012

Δεν πρόκειται για κάποιο σημαντικό, κατά τη γνώμη μου, πεζό, αυτό που αναρτώ, αν και έχει την υπογραφή ενός εκ των καλυτέρων, ζώντων πεζογράφων της Αγγλίας. Το θέμα του, όμως, είναι επίκαιρο και πολύ ενδιαφέρον και αφορά το μέλλον του έντυπου βιβλίου. Ο Τζούλιαν Μπαρνς «δανείζεται», σε γενικές γραμμές, το θέμα του από τον Ρέη Μπράντμπερι, στον οποίο βασίσθηκε ο Τριφώ στο Φαρενάιτ 451, για να περιγράψει ένα ζοφερό μέλλον, με τα βιβλία ριγμένα στην πυρά από κάποιο απολυταρχικό καθεστώς.

Πάντως ούτε ο Μπαρνς ούτε ο Μπράντμπερι εγκαλούν ως υπεύθυνες για τη μοίρα του βιβλίου τις μαζικές κοινωνίες: εκείνες που αδιαφορούν, πλέον, για το διάβασμα και ξεγελούν τον εαυτό τους ότι, δήθεν, το αντικαθιστούν μέσω του ηλεκτρονικού μηχανισμού.

(περισσότερα…)

Advertisements

Read Full Post »

Η αδόκητη απώλεια μιας προσωπικότητας, όπως αυτής του Θόδωρου Αγγελόπουλου, ήταν φυσικό να δοκιμάσει τα αντανακλαστικά της εγχώριας πολιτιστικής κοινότητας: ενός μορφώματος που έχει την ατυχία να υπάρχει σε έναν ευρύτερο κοινωνικό οργανισμό με απρόβλεπτες (διάβαζε: κάποτε πρωτόγονες, το διαπιστώσαμε τελευταία, δυστυχώς) αντιδράσεις, γενικώς.
Καίτοι το ρηθέν “ουδείς προφήτης…” στην Ελλάδα έχει μακραίωνες ρίζες, κανένας ενδιαφερόμενος (και ο Αγγελόπουλος ακόμα περισσότερο, όπως ήταν γνωστό) δεν μπορεί -δικαιολογημένα- να το αποδεχθεί. Ο τελευταίος, σχεδόν σοκαρισμένος, παρακολουθούσε την περίπτωσή του, ειδικά στη δεκαετία του ’70, να αντιμετωπίζει μια σχιζοφρενική υποδοχή: από τη μια να αποθεώνεται στο εξωτερικό, από τους πιο έγκυρους κριτικούς κύκλους, εντασσόμενη ριζοσπαστικά (μέσα από μια ιδιότυπη εκφραστική) στη μοντερνίστικη πρωτοπορία, δίπλα στους Όσιμα, Γκοντάρ, Βέντερς, Γιάντσο, Μπερτολούτσι, Χέρτζοκ, Ρόσσα κ.α., ενώ από την άλλη να απαξιώνεται σχεδόν, από μια σημαντική πλευρά της ελληνικής κριτικής.

(περισσότερα…)

Read Full Post »

Όπως υπαινίσσομαι και στο κείμενο που ακολουθεί, με τον Θ.Α. μας συνέδεε μια παράξενη σχέση. Καίτοι στο χώρο της κριτικής κινηματογράφου, εδώ και δεκαετίες, και παρότι είχαμε φιλοξενήσει κείμενά του στο ΔΕΝΤΡΟ δεν μπορώ να πω ότι οι σχέσεις μας είχαν πρόσημο συγκεκριμένο: ήσαν απροσδιόριστες, μάλλον άχρωμες. Μόνο τα τελευταία χρόνια έγιναν φιλικές. Δίνω μια ερμηνεία: επειδή ήμουν σε ορισμένες περιπτώσεις και αρνητικός απέναντι σε ταινίες του μετά το ’80, ένιωθα κάποια διστακτικότητα να τον πλησιάσω. Όταν αυτό συνέβαινε ο Αγγελόπουλος, δεν εξωτερίκευε τα αισθήματά του, τα οποία δεν νομίζω ότι, τον καιρό τουλάχιστον που είχε δημοσιευθεί μια πολύ αρνητική κριτική μου για το Βλέμμα του Οδυσσέα, θα ήταν τα καλύτερα. Αλλά υποθέσεις κάνω… Εν πάση περιπτώσει στην προηγούμενη δεκαετία σαν να μην είχε μεσολαβήσει τίποτα, συνέχισε τη συνεργασία του με το περιοδικό: με προδημοσιεύσεις αποσπασμάτων σεναρίων του, κείμενα για διάφορα θέματα και μια εγγραφή σε CD ανάγνωσής του ποιημάτων του Σεφέρη για ένα αφιέρωμα του ΔΕΝΤΡΟΥ. Τα υπόλοιπα στο κείμενο που ακολουθεί.

Θέλω εδώ να προσθέσω κάτι βασικό, που το αναπτύσσω σε άλλο κείμενό μου (προσεχώς στο blog): ο Θ.Α. υποτιμήθηκε από την ελληνική κριτική, πολύ άδικα. Και μάλιστα για την πιο αποδοτική του περίοδο της δεκαετίας του ’70… Εξαιρετικά επιτεύγματά του, όπως Ο θίασος ή Οι μέρες του ’36, θεωρήθηκαν κατώτερα από το ποιητικό-νατουραλιστικό Ευδοκία του Αλέξη Δαμιανού, ένα φιλμ, που μόλις τώρα τελευταία οι Έλληνες κριτικοί άρχισαν να κατεβάζουν …από τον Όλυμπο.

Ιδιαίτερα η στάση του περιοδικού Σύγχρονος κινηματογράφος, μεταχουντικά έπαιξε το βασικό ρόλο του αμφισβητία απέναντι στον Θ.Α., ειδικά μέσω των (ιδεολογικών) άρθρων του Χρήστου Βακαλόπουλου, μετέπειτα νεοορθόδοξου πιστού, συνήγορου ενός «ελληνοκεντρικού» κινηματογράφου.

Στην πραγματικότητα αυτό που απαξιώθηκε στο πρόσωπο του Θ.Α. ήταν η έννοια του μοντερνισμού, ο οποίος στο σινεμά του τελευταίου (της δεκαετίας του ’70) δίνει εξαιρετικά δείγματα γραφής, παγκόσμιας εμβέλειας.

(περισσότερα…)

Read Full Post »