Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Δεκέμβριος 2012

 Εκτός από το μπέιζμπολ οι Αμερικανοί έχουν σε μεγάλη εκτίμηση την πυγμαχία. Το παγκράτιον παρά τοις αρχαίοις, να θυμίσω, ήταν ένας συνδυασμός πάλης και μποξ. Άρα έχουμε και εμείς μέρος (μόνο;) της ευθύνης για τα βίαια αθλήματα.

Σπεύδω να δηλώσω ότι μέσω του σπουδαίου σινεμά (του Γουάιζ, του Σκορσέζε κ.α.) κατόρθωσα να εντάξω το «αθλητικό» πνεύμα του συγκεκριμένου ξυλοδαρμού στο χώρο της αισθητικής.

 Δεν έχω διαβάσει το βιβλίο του Νόρμαν Μέιλερ Ο αγώνας (καίτοι έχει κυκλοφορήσει από το 1996 στα ελληνικά), στο οποίο αναφέρεται η παρακάτω διήγηση. Έχω δει, όμως, το σχετικό οσκαρικό ντοκιμαντέρ του Λίον Γκας, Όταν ήμασταν βασιλιάδες (1996) για τον «μυθικό» πυγμαχικό αγώνα μεταξύ του Μοχάμεντ Αλί και του Τζορτζ Φόρμαν στο Ζαίρ της Αφρικής το 1974: για έναν αγώνα που πήρε συμβολικές πολιτικές διαστάσεις μέσα στα συμφραζόμενα της εποχής. Στο φιλμ συμμετείχε, φυσικά, και ο Νόρμαν Μέιλερ, ο οποίος  αναπαρέστησε το ματς και το κλίμα της συγκυρίας με τη γνωστή του δεξιοτεχνία.

Όλ’ αυτά τα «μυθικά» ειδικά στη χώρα που ξέρει να κατασκευάζει εύκολα είδωλα και εντυπώσεις, από μόνα τους αφήνουν τους ψύχραιμους παρατηρητές σχετικά αδιάφορους. Όταν, όμως, αναλαμβάνουν την «πρακτόρευσή» τους ταλαντούχοι καλλιτέχνες, τότε το χθαμαλό γίνεται αν όχι υψηλό, τουλάχιστον αισθητικά ερεθιστικό. Κανείς, λοιπόν, μέσα σ’ αυτή τη λογική, δεν μπορεί να αμφισβητήσει την ικανότητα  ενός Μέιλερ, να αναλάβει τα παραπάνω χρέη. Ο συγγραφέας, λοιπόν, που έπεισε κάποτε με τη βιρτουοζιτέ του, εκτός των άλλων, ότι το φαινόμενο Μέριλιν Μονρόε πρέπει να ιδωθεί ως γεγονός πολιτισμικά βαρυσήμαντο (δες τη σχετική βιογραφία της ηθοποιού δια χειρός του), έδωσε, καθώς φαίνεται και εν προκειμένω, εξ όσων έχουμε διαβάσει, δηλαδή σ’ έναν αγώνα πυγμαχίας, πρωτοφανή αίγλη.

Το ενδιαφέρον στοιχείο του κειμένου που ακολουθεί βρίσκεται στον αυτοβιογραφικό πρόλογο του Λανσντέιλ, ενός συγγραφέα θαυμαστή της πυγμαχίας, των πρωταγωνιστών της και του βιβλίου του Μέιλερ.

Τ.Γ.

(περισσότερα…)

Read Full Post »