Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Μαρτίου 2013

Μπορχεσιανός, κατά μία έννοια, συγγραφέας ο Ρομπέρτο Καλάσο, γνωστός στην Ελλάδα από τις μεταφράσεις ορισμένων έργων του από τη δεκαετία του ’80  και εντεύθεν (να θυμηθούμε π.χ. την πιο γνωστή του μελέτη το Οι γάμοι του Κάδμου και της Αρμονίας), όσον αφορά τη σταθερή άποψή του σχετικά με υπόγεια ενότητα όλων των φαινομένων, ακόμα και εκείνων που επιφανειακά μοιάζουν να μην έχουν καμιά σχέση μεταξύ τους.
Στο ενδιαφέρον ημιαυτοβιογραφικό του κείμενο που ακολουθεί, ο Καλάσο επιμένει στην προηγούμενη σταθερά του, προσπαθώντας να την αναλύσει, πιστεύω με πειστικά επιχειρήματα.

Τ.Γ.

(περισσότερα…)

Advertisements

Read Full Post »

Ο συγγραφέας Σλόαν Γουίλσον (1920-2003) δεν ήταν κάποια ιδιαίτερη μορφή των αμερικανικών γραμμάτων, αν και γνωστός για τη δημοσιογραφική του δράση και τις μεταφορές έργων του στον κινηματογράφο. Έγραψε κυρίως διηγήματα και νουβέλες, προσπαθώντας να ακολουθήσει στη γραφή του το ελλειπτικό στιλ, που είχε επιβάλλει η «Σχολή Χέμινγουεη».

Το διήγημα που ακολουθεί, γράφτηκε στα τέλη της δεκαετίας του ‘40 και υπάρχει σε κλασικές ανθολογίες με μικρά πεζά που έχουν αντλήσει τα θέματά τους από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Στην προκειμένη περίπτωση οι ήρωες του διηγήματος προσπαθούν να επανενταχθούν στην κοινωνία, την οποία είχαν εγκαταλείψει λόγω της σύρραξης, με έναν τρόπο περίπου ιλαροτραγικό. ΟΙ συνθήκες που τους περιβάλλουν θίγονται με ελαφρές πινελιές και με έναν αναπαραστατικό τρόπο αρκετά υποψιασμένο.

Δεν θα έλεγα ότι πρόκειται για ένα πεζό δημιουργικής φαντασίας, όμως η μινορική του πρόζα είναι αξιοσημείωτη. Οι «τραγικοί» ήρωες που επιστρέφουν στην καθημερινότητά τους (ανάπηροι εσωτερικά και εξωτερικά) φαντάζουν ταυτόχρονα γελοίοι και δραματικοί. Ο Γουίλσον κατάλαβε ότι απέναντι στις μεγάλες τραγωδίες ο συγγραφέας πρέπει να ταπεινώνεται ενώ την ίδια στιγμή χρειάζεται να παίρνει αποστάσεις. Έτσι μόνο μπορεί να τις αντιμετωπίσει αισθητικά και να συλλάβει το «ωφέλιμο φορτίο» τους.

Τ.Γ.

(περισσότερα…)

Read Full Post »

Πώς παντρεύεται κανείς και πώς πεθαίνει είναι ο τίτλος μιας έκδοσης που περιλαμβάνει  ελάχιστα γνωστές νουβέλες του μεγάλου γάλλου νατουραλιστή, τις οποίες είχε γράψει αρχικά για το ρωσικό μηνιαίο περιοδικό Le Messager dEurope, με το οποίο είχε συνεργαστεί ο Ζολά μεταξύ του 1875 και του 1877 χάρις στο ενδιαφέρον του διάσημου συναδέλφου του, Ιβάν Τουργκένιεφ.

Μαθήματα έρωτα, διαστροφών και οδηγίες χρήσης αισθημάτων ενός δεξιοτεχνικού Εμίλ Ζολά, σε κείμενα τα οποία έγραψε πριν από 140 τόσα χρόνια, αλλά μοιάζουν σαν να σχολιάζουν τα σημερινά ήθη.

Βασική μέριμνα της γραφής των ιστοριών ήταν ο στοχασμός πάνω στη γαλλική κοινωνία εκείνης της εποχής,  η αναφορά σε αλλαγές και νέες συνήθειες.  Άρα δεν μπορούσε να λείψει  μια ανελέητη ανάλυση του έρωτα στην αυγή της τεχνολογίας. Στα κομμάτια που ακολουθούν, το συναίσθημα δίνει τη θέση του στον υπολογισμό. Παντρευόμαστε από συμφέρον ή από φόβο μήπως μείνουμε μόνοι; Οι νέοι θέλουν να μειώσουν τα έξοδα στα μισά,  οι αριστοκράτες και οι επαγγελματίες ψάχνουν για μια γυναίκα που να δίνει λάμψη στο σπίτι τους και να είναι ευπαρουσίαστη στην κοινωνία. Και εκείνη τους ευχαριστεί παρότι αργότερα βρίσκει εραστές. «Αντιστρέφεται η λογική του ρομαντικού έρωτα, του πολύ αφηρημένου και όχι συνδεδεμένου με την υλική ζωή» λέει ο καθηγητής Πιερλουίτζι Πελίνι, μελετητής του Ζολά. «Το γεγονός είναι ότι ζούσε σε μια εποχή όπου η βιομηχανική επανάσταση και ο εκσυγχρονισμός των ηθών είχαν ποσοστώσει την ύπαρξη με βάση ακριβείς ρυθμούς, και μετατρέψει τη ζωή σε ένα μηχανισμό». Άρα ακόμα και ο έρωτας έπρεπε να λειτουργεί σαν μηχανισμός. «Όμως,  οι μηχανισμοί» προσθέτει ο Πελίνι «σε όλα τα βιβλία του Ζολά λειτουργούν στην εντέλεια παρότι στο τέλος απορυθμίζονται». Έτσι συμβαίνει και με τις σχέσεις. Αυτές οι νουβέλες γράφτηκαν στα τέλη του 19ου αιώνα;

Φραντσέσκο Μποργκονόβο

(περισσότερα…)

Read Full Post »