Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for 28 Απριλίου 2013

Μια συζήτηση για το περιλάλητο και σημαντικό θέμα της αυτοβιογραφίας που το ανακινούν δυο σύγχρονες προσωπικότητες των ιταλικών- και όχι μόνον- γραμμάτων: ο Κλαούντιο Μάγκρις και η Σουζάνα Ταμάρο.

Οι συνομιλητές δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις: Ο πρώτος είναι μια αξιοσημείωτη, καθιερωμένη μορφή της λογοτεχνίας, ενώ ο άλλος (η άλλη καλύτερα) είναι μια σχετικά νέα πεζογράφος, με δυναμικό προφίλ, πλην υποδεέστερη κατά πολύ του συνομιλητή της. Εντούτοις στη συνέντευξη που ακολουθεί, η τελευταία υπογραμμίζει ενδιαφέροντα πράγματα για τη γραφή και κυρίως για το είδος της αυτοβιογραφίας (ασχέτως των ενστάσεων που μπορεί να προβάλλει κανείς εναντίον τους). Θα σημείωνα μάλιστα και το εξής παράδοξο: σε κάποια σημεία της συζήτησης ο Μάγκρις «συλλαμβάνεται» να λέει κοινοτοπίες (όσον αφορά τον πόνο που μπορεί να προκαλέσει η γραφή στους άλλους κ.λ.π.).

Όπως και να έχουν τα πράγματα η συζήτηση προσφέρει υλικό για προβληματισμό, γιατί θίγει το μέγα ζήτημα της «εξομολογητικής» ή μη «γραφής», η οποία ακόμα και στο επίπεδο της αυτοβιογραφίας δεν «ανοίγει τα χαρτιά της». Εννοώ ότι ο αυτοβιογραφούμενος όχι μόνο δεν λέει την αλήθεια ολόκληρη αλλά κάποτε συμβαίνει να ψεύδεται ασυστόλως ή να αποκρύπτει (και από τον εαυτό του) πολλές πλευρές της πραγματικότητάς του.

Σε κάποιο σημείο ο Μάγκρις κάνει την παρατήρηση ότι στο αυτοβιογραφικό της βιβλίο η Ταμάρο δεν μιλάει για τη συναισθηματική της ζωή. Τί είδους αυτοβιογραφία είναι αυτή στην οποία ο συγγραφέας αποκρύπτει τον πιο σπουδαίο συντελεστή ζωής, τον ερωτικό; Έχουμε διαβάσει πολλές αυτοβιογραφήσεις στις οποίες η ερωτική ζωή του εξιστορούντος αποκρύπτεται επιμελώς, καλύπτοντας έτσι με πέπλο ζωτικά στοιχεία της προσωπικότητάς του και ακυρώνοντας, σε μεγάλο βαθμό, τους στόχους της συγκεκριμένης γραφής.

Η Ταμάρο, σύμφωνα με τα προηγούμενα, θα μπορούσε να πει ψέμματα αλλά προτίμησε τη σιωπή, γεγονός που βάζει εμπόδια στην ηδονοβλεπτική, με την καλή έννοια, αναγνωστική πρόθεση. Γιατί υπάρχει και αυτή η παράμετρος εξ ορισμού, την οποία οφείλει να σεβαστεί η αυτοβιογραφία. Σκεφθείτε μια αυτοβιογραφία, ας πούμε, του Μπάροουζ, όπου δεν θα θίγεται η ναρκομανία του ή του Ουάιλντ όπου θα γίνεται λόγος μόνο για ετεροφυλοφιλία…

Τ. Γ.

(περισσότερα…)

Read Full Post »