Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Ιουλίου 2013

Μας εξαπάτησαν για να μας κάνουν να έρθουμε ως εδώ, και απόψε υποτίθεται ότι θα μας επιβιβάσουν σε τρένο για να μας γυρίσουν πίσω.  Αλλά για να πάμε πού; Είχαμε ήδη επιστρέψει το διαμέρισμα στο Κράτος, όπως μας είχαν επιβάλλει, «κενό και καθαρισμένο», αφού είχαμε χαρίσει, καταστρέψει ή πετάξει έπιπλα και μπιμπελό. Όλα μας τα υπάρχοντα βρίσκονταν σε μια και μοναδική βαλίτσα. Αφού είχα υποστεί  χρόνια τις καταπιέσεις της Σεκουριτάτε, τα νεύρα μου ήταν κομμάτια,  τόσο που δεν ήξερα πλέον εάν έκλαιγα ή γελούσα. Εκεί, σε εκείνη την αίθουσα αναμονής, είχα παγώσει κάθε μυ του προσώπου μου. Το σαγόνι της μητέρας μου έτρεμε. Τρεις αστυνομικοί μας κοιτούσαν επίμονα. Δεν μπορούσαμε να μιλήσουμε. Σκούντησα τον αγκώνα της μητέρας μου και ψιθύρισα: «Μην κλαις, κατάλαβες;» Τελικά μας φώναξαν αλλά όχι για να επιβιβαστούμε στο τρένο. Μας έκαναν μια δεύτερη σωματική έρευνα –  λες και μετά την πρώτη θα μπορούσαμε να  είχαμε βγάλει από τον αέρα της αίθουσας αναμονής κάτι το απαγορευμένο και να το είχαμε κρύψει. Τελικά ένας αστυνομικός μας συνόδευσε στο τρένο.

(περισσότερα…)

Advertisements

Read Full Post »

(περισσότερα…)

Read Full Post »

«…Θα μπορούσε να υποστηρίξει κανείς πως ήταν ο πιο ολοκληρωμένος άνθρωπος των γραμμάτων στη χώρα της στη διάρκεια του αιώνα μας. Τα δοκίμια και τα μυθιστορήματά της δίνουν νέες προοπτικές στις κεντρικές παραδόσεις της αγγλικής λογοτεχνίας…» λέει γι’ αυτήν ο Χάρολντ Μπλουμ.

Ο λόγος για την σπουδαία μοντερνίστρια Βιρτζίνια Γουλφ, που δεν χρειάζεται άλλες ιδιαίτερες συστάσεις.

Στο μικρό κείμενο που ακολουθεί, ο υποψιασμένος αναγνώστης μπορεί να αντιληφθεί το καινοτόμο στιλ γραφής της. Οι εσωτερικές ανατροπές της αφήγησης, η αποστασιοποίηση, το παιχνίδι της μνήμης και της συνείδησης των πραγμάτων κυριαρχούν σ’ αυτή την ιστορία.

Τ.Γ.

(περισσότερα…)

Read Full Post »

Συμβαίνει συχνά σε όσους είναι βυθισμένη σε μια χρόνια συνήθεια να εκφράζουν ξαφνικά έναν αρνητισμό απέναντι σε αυτό μέσα στο οποίο κινούνται και αναπνέουν: να εκφράζουν βαθιές αμφιβολίες για την ποιότητα όσων υπηρετούν και από τα οποία υπηρετούνται. Είναι ένα είδος απόπειρας συμβολικής πατροκτονίας, ας πούμε, εάν θελήσουμε να δούμε αυτό που αρνούνται οι προηγούμενοι ως ένα Υπερεγώ, από το οποίο ζητούν να απελευθερωθούν… Εν προκειμένω ο πολύ γνωστός μας Άγγλος πεζογράφος Ίαν ΜακΓιούαν περιγράφει το ιστορικό μιας (πρόσκαιρης) κρίσης/άρνησης εκ μέρους του της λογοτεχνίας. Φυσικά οι ενστάσεις του είναι περίπου προσχηματικές γιατί στην ουσία εξυπηρετούν το στόχο του να εγκωμιάσει τελικά ό,τι στην αρχή δείχνει να αντιμάχεται. Δεν μπορούμε να πούμε ότι είναι ιδιαίτερα πρωτότυπη η αφετηρία του κειμένου του. Αλλά έχει ενδιαφέρον η διαχείριση του θέματος με αποκορύφωμα το τελευταίο μνημονικό περιστατικό που εξιστορεί για την εμπειρία μιας ανάγνωσης στη βιβλιοθήκη του σχολείου του.

T.Γ.

(περισσότερα…)

Read Full Post »