Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Φεβρουαρίου 2014

Το διήγημα που ακολουθεί ισορροπεί, σίγουρα, ανάμεσα σε μια mainistream αντίληψη περί λογοτεχνίας και σε ένα υποψιασμένο πεζό. Ο Σκοτ Χάτσινς κινείται με άνεση στον «ενδιάμεσο χώρο» ηθογραφώντας ανάλαφρα πάνω σε μια σύγχρονη αμερικανική, οικογενειακή πραγματικότητα. Η ουσιαστικά διαλυμένη σχέση του ζεύγους αλλά και η γενικότερη επιπολαιότητα μιας κοινωνίας σκιαγραφούνται με ελαφρές, πλην ουσιαστικές, πινελιές.

Τ.Γ.

(περισσότερα…)

Advertisements

Read Full Post »

Ο Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ, παρότι έγραψε και βιβλία «ενήλικης λογοτεχνίας», έγινε διάσημος για το στοχαστικά τρυφερό παραμύθι του Ο μικρός πρίγκηπας. Για ένα κείμενο, δηλαδή, που εκτυλίσσεται «μεταξύ ουρανού και Γης»: όπως και τα περισσότερα πεζά κείμενά του, η διάθεση των οποίων πηγάζει από την ατμόσφαιρα των εναέριων πτήσεων του πιλότου-συγγραφέα.

Γιατί ο γάλλος αυτός ευγενής έτρεφε αληθινό πάθος για τα αεροπλάνα από νεαρή ηλικία, με αποτέλεσμα οι αιθέρες να γίνουν το σκηνικό μέσα στο οποίο κατανάλωνε μεγάλο μέρος του χρόνου του και εμπνεόταν.

Οι δύο επιστολές που ακολουθούν, ταχυδρομημένες εν καιρώ πολέμου σε στενό του φίλο, χωρίς να έχουν ιδιαίτερο λογοτεχνικό ενδιαφέρον, προδίδουν ωστόσο μια ιδιοσυγκρασία ευαίσθητη και, κυρίως, μια προσωπικότητα προσδεμένη στη ζωή και στις μικρές απολαύσεις.

Εύλογο είναι, θα πείτε, για κάποιον εμπόλεμο, που αποζητά τις «ειρηνικές στιγμές» ως αντίδοτο στη φρίκη της μάχης. Αν και ο ντε Σεντ Εξιπερί πάντα φλέρταρε, σε βαθμό πρόκλησης με το θάνατο σε διάφορες φάσεις του βίου του (κάποτε, μάλιστα, είχε τραυματισθεί βαρύτατα αλλά μετά την αποθεραπεία του συνέχισε να πετά).

Όπως και να είχαν τα πράγματα, οι επιστολές αυτές προσφέρουν, αν μη τι άλλο, τις μικρές τους ψηφίδες μαρτυρίας για τη ζωή ενός ποιητικού συγγραφέα, που είδε τη Γη εκλεπτυσμένη, ως άστρο.

T. Γ.

(περισσότερα…)

Read Full Post »

Ο σημαντικός συγγραφέας Γιόζεφ Ροτ (1894-1939), σαρκαστικός και ρηξικέλευθος, σπουδαίος εικονογράφος της μεσοπολεμικής κεντρικής Ευρώπης, του οποίου η ιδιοσυγκρασία είχε επηρεασθεί από τον χρόνιο αλκοολισμό, στο παρόν ανέκδοτο κείμενό του καταθέτει μια παράδοξη, θα έλεγα, νεκρολογία στον Φραγκίσκο Ιωσήφ τον Πρώτο.

Φυσικά γίνεται αμέσως αντιληπτό ότι η γλώσσα του είναι σαρκαστική απέναντι στη φυσιογνωμία του Αυτοκράτορα αλλά ταυτόχρονα εισπράττουμε και μια αμφιθυμία: γιατί ο Ροτ (στρατιώτης στον καταλυτικό Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και τιμητική φρουρά κατά την κηδεία του Φραγκίσκου Ιωσήφ, μπροστά στον νεκρό και σε ό, τι αυτός εκπροσωπεί) κοιτάζει μέσω του φαινομένου αστραπιαία και μεγεθυντικά την ίδια τη ζωή του. Το όποιο μεγαλείο του θανόντος γίνεται μια παράδοξη λυδία λίθος μέσω της οποίας (κρίνει και) κρίνεται.

Παρά τη μικρή του έκταση το κείμενο είναι δραστικό, γιατί ακριβώς μέσα από τον αμφιλογικό του χαρακτήρα κερδίζει τις εντυπώσεις.

Τ.Γ.

(περισσότερα…)

Read Full Post »