Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘Ταινιοκριτικές’ Category

Στις 13 Μαρτίου του 1996 χάθηκε μια από τις σημαντικότερες και τελευταίες φυσιογνωμίες του κινηματογράφου των «δημιουργών», ο πολωνός Κριστόφ Κισλόφσκι. Με αφορμή μια πρόσφατη επιθυμία γνωστού μου προσώπου να γράψω στο Διαδίκτυο για τον μεγάλο εκλιπόντα, θυμήθηκα ένα άρθρο μου που είχε δημοσιευθεί στον Επίλογο ’96, έναν τόμο-χρονικό των πολιτιστικών γεγονότων του 12μήνου του συγκεκριμένου έτους. Το αναδημοσιεύω αυτούσιο γιατί δεν έχω να προσθέσω τίποτα περισσότερο για τη φυσιογνωμία και το έργο αυτού του τόσο εσωτερικού σκηνοθέτη, που μπορούσε να μεταμορφώνει το απτό και καθημερινό σε καθηλωτική αλληγορία.

Τ. Γ.

(περισσότερα…)

Advertisements

Read Full Post »

Όπως υπαινίσσομαι και στο κείμενο που ακολουθεί, με τον Θ.Α. μας συνέδεε μια παράξενη σχέση. Καίτοι στο χώρο της κριτικής κινηματογράφου, εδώ και δεκαετίες, και παρότι είχαμε φιλοξενήσει κείμενά του στο ΔΕΝΤΡΟ δεν μπορώ να πω ότι οι σχέσεις μας είχαν πρόσημο συγκεκριμένο: ήσαν απροσδιόριστες, μάλλον άχρωμες. Μόνο τα τελευταία χρόνια έγιναν φιλικές. Δίνω μια ερμηνεία: επειδή ήμουν σε ορισμένες περιπτώσεις και αρνητικός απέναντι σε ταινίες του μετά το ’80, ένιωθα κάποια διστακτικότητα να τον πλησιάσω. Όταν αυτό συνέβαινε ο Αγγελόπουλος, δεν εξωτερίκευε τα αισθήματά του, τα οποία δεν νομίζω ότι, τον καιρό τουλάχιστον που είχε δημοσιευθεί μια πολύ αρνητική κριτική μου για το Βλέμμα του Οδυσσέα, θα ήταν τα καλύτερα. Αλλά υποθέσεις κάνω… Εν πάση περιπτώσει στην προηγούμενη δεκαετία σαν να μην είχε μεσολαβήσει τίποτα, συνέχισε τη συνεργασία του με το περιοδικό: με προδημοσιεύσεις αποσπασμάτων σεναρίων του, κείμενα για διάφορα θέματα και μια εγγραφή σε CD ανάγνωσής του ποιημάτων του Σεφέρη για ένα αφιέρωμα του ΔΕΝΤΡΟΥ. Τα υπόλοιπα στο κείμενο που ακολουθεί.

Θέλω εδώ να προσθέσω κάτι βασικό, που το αναπτύσσω σε άλλο κείμενό μου (προσεχώς στο blog): ο Θ.Α. υποτιμήθηκε από την ελληνική κριτική, πολύ άδικα. Και μάλιστα για την πιο αποδοτική του περίοδο της δεκαετίας του ’70… Εξαιρετικά επιτεύγματά του, όπως Ο θίασος ή Οι μέρες του ’36, θεωρήθηκαν κατώτερα από το ποιητικό-νατουραλιστικό Ευδοκία του Αλέξη Δαμιανού, ένα φιλμ, που μόλις τώρα τελευταία οι Έλληνες κριτικοί άρχισαν να κατεβάζουν …από τον Όλυμπο.

Ιδιαίτερα η στάση του περιοδικού Σύγχρονος κινηματογράφος, μεταχουντικά έπαιξε το βασικό ρόλο του αμφισβητία απέναντι στον Θ.Α., ειδικά μέσω των (ιδεολογικών) άρθρων του Χρήστου Βακαλόπουλου, μετέπειτα νεοορθόδοξου πιστού, συνήγορου ενός «ελληνοκεντρικού» κινηματογράφου.

Στην πραγματικότητα αυτό που απαξιώθηκε στο πρόσωπο του Θ.Α. ήταν η έννοια του μοντερνισμού, ο οποίος στο σινεμά του τελευταίου (της δεκαετίας του ’70) δίνει εξαιρετικά δείγματα γραφής, παγκόσμιας εμβέλειας.

(περισσότερα…)

Read Full Post »

Ο Πίτερ Γουότκινς είναι ένας από τους ελάχιστους, ανεξάρτητους κινηματογραφιστές, που έχει κατορθώσει-παρά τις αντιξοότητες- να κάνει ευρύτερα γνωστές τις ιδέες του για την κοινωνική πραγματικότητα, μάλιστα με έναν τρόπο πειραματικό και όχι συμβατικό, όπως συμβαίνει με τις περιπτώσεις π.χ. του Τζον Σέιλς ή του Κεν Λόουτς: για να θυμηθούμε δύο γνωστά ονόματα ενός μυθοπλαστικού σινεμά περίπου ακτιβιστικού, που λειτουργεί, όμως, σε ένα πλαίσιο πιο κοντινό στη λογική της μεγάλης παραγωγής από πλευράς διανομής και καλλιτεχνικής μορφής απ’ ότι του Γουότκινς.

Οι προτάσεις του (ντοκιμαντερίστα) Γουότκινς, τουλάχιστον αυτές που αφορούν τις πιο «διδακτικές» του ταινίες, παραπέμπουν από πλευράς προθέσεων σε τολμηρούς πειραματισμούς ενός μοντερνικού, σκηνοθετικού στιλ των πιο ανήσυχων στιγμών του «στρατευμένου» σινεμά των διαφόρων πολιτικοποιημένων ομάδων της δεκαετίας του ’70, σε Ευρώπη και Αμερική: όταν τα κινήματα Ειρήνης, ο Γαλλικός Μάης και τα συναφή είχαν δραστηριοποιήσει πολλούς κοινωνικοποιημένους σκηνοθέτες.

Το κείμενο που ακολουθεί γράφηκε για το αφιέρωμα των Αναγνώσεων της Κυριακάτικης Αυγής (29-5-2011)στην Παρισινή Κομμούνα.

(περισσότερα…)

Read Full Post »

Το κείμενο που ακολουθεί δημοσιεύθηκε στην Αυγή της Κυριακής (20-2-11) και αφορά σε ένα σχεδόν ομόκεντρο θέμα το οποίο απασχολεί, με τον τρόπο του, δύο διαφορετικές ματιές πάνω σε μια «καταραμένη» μορφή του 19ου και 20ου αιώνα, τον έμπορο όπλων Μπάζιλ Ζαχάρωφ: ένα άτομο αδίστακτο, που επέλεξε να βρεθεί στο κέντρο των μηχανισμών εξοπλισμού διαφόρων εθνών, παρέχοντας φονικό υλικό κάποτε και στις δυο πλευρές των αντιμαχομένων.

(περισσότερα…)

Read Full Post »

Ο Αγγλοπακιστανός Χανίφ Κουρέισι, πολιτογραφημένος Άγγλος από χρόνια, γνωστός για την επιτυχημένη διαδρομή του στη λογοτεχνία και στον κινηματογράφο (ως σεναριογράφος και ως σκηνοθέτης), μιλάει για την τελευταία του συλλογή διηγημάτων.

(περισσότερα…)

Read Full Post »

Η συζήτηση που ακολουθεί δημοσιεύθηκε στο Express, το Φεβρουάριο του 1977, επ’ ευκαιρία της προβολής της ταινίας Καζανόβας (αναδημοσιεύθηκε στο Δέντρο-τεύχος 111, Οκτώβριος-Νοέμβριος 2000).

(περισσότερα…)

Read Full Post »

Το κείμενο που ακολουθεί δημοσιεύθηκε στην Αυγή της Κυριακής (19-9-10) και αφορά τη σχέση ενός από τους μεγαλύτερους κινηματογραφικούς σκηνοθέτες της εποχής μας, του Ζαν-Λικ Γκοντάρ, και της Ιστορίας του περασμένου αιώνα. Αφορμή για το δημοσίευμα έδωσε ένα μικρός τόμος με άρθρα, που επιμελήθηκε ο θεωρητικός Μάκης Μωραίτης, για μια ταινία-ποταμό του Γκοντάρ πάνω στην ιστορία του κινηματογράφου. Ο Γκοντάρ κρίθηκε από τους Γάλλους ειδικούς ως ο μόνος αρμόδιος να καταγράψει με εικόνες όχι μόνον την ιστορία του μέσου αλλά και των πολιτισμικών συγκυριών μέσα από τις οποίες έκανε τη διαδρομή της η τέχνη των Λιμιέρ, συνομιλώντας μ’ αυτές.

Φυσικά τα συμπεράσματα του Γκοντάρ απ’ αυτή τη μέθεξη είναι ποιητικά (τί άλλο;), αφού πάντα ο δαιμόνιος αυτός δημιουργός πίστευε ότι η (ποιητική) φαντασία πρέπει να υποκαθιστά τις θολές ιδέες.

(περισσότερα…)

Read Full Post »

Older Posts »