Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ’ Category

Στο επόμενο τεύχος του ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ φθάνει τ υ π ι κ ά στο νούμερο 200 (διπλό τεύχος Νο 199-200). Λέω τ υ π ι κ ά γιατί στην πρώτη περίοδό του (από το 1978 έως το 1983) εξέδωσε άλλα 34 τεύχη, αλλά επειδή από το 1983 και μετά για πρακτικούς λόγους η αρίθμηση ξεκίνησε πάλι από το Νο 1, σήμερα το περιοδικό συμπληρώνει το 200ό του τεύχος σύμφωνα με το δεύτερο υπολογισμό.

Τέλος πάντων (200ο ή 234ο δεν έχει σημασία) το επόμενο τεύχος του ΔΕΝΤΡΟΥ, που ελπίζουμε να κυκλοφορήσει μέχρι τα μέσα Ιουλίου, θα είναι αφιερωμένο στην επέτειο της συμπληρώσεως 100 χρόνων από την έναρξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Φυσικά το βλέμμα το οποίο ρίχνει το περιοδικό στο μεγάλο αυτό γεγονός περνά, κυρίως, μέσα από τη λογοτεχνία και την Τέχνη γενικότερα.

Αλλά δεν απουσιάζουν και άλλα κείμενα: ιστορικά, πολιτικά, κοινωνικά, αναφοράς, ημερολογιακά, εξομολογητικά κ.λ.π.

Μας ενδιαφέρει να δώσουμε ιμπρεσιονιστικά μια εικόνα εκείνου του καταστροφικού, γενικευμένου πολέμου, ο οποίος θεωρητικά θα μπορούσε ως εμπειρία να δώσει στην ανθρωπότητα νέες δυνατότητες αυτοσυνειδησίας.

Όμως οι τεράστιες συνέπειές του και οι πεσιμιστικές διαπιστώσεις γύρω από την αυτοκαταστροφικότητα του ανθρώπου (βλέπε Φρόιντ και ορμέμφυτο του θανάτου) ήσαν απλές «εικονογραφήσεις» ενός φαινομένου, που δεν άργησε να επαναληφθεί στο θέατρο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.

Στο συγκεκριμένο αφιέρωμα ο αναγνώστης θα συναντηθεί με σημαντικά κείμενα της ξένης λογοτεχνίας και σκέψης καθώς και με αξιανάγνωστες συνεργασίες ελλήνων συγγραφέων.

Τ.Γ.

Read Full Post »

Σε λίγες ημέρες κυκλοφορεί το νέο τεύχος του ΔΕΝΤΡΟΥ (Νο 187-188) αφιερωμένο στον Θόδωρο Αγγελόπουλο. Αναρτώ, εκτός από το εξώφυλλο και το editorial, το οποίο δίνει μια γεύση του περιεχομένου του συγκεκριμένου τεύχους.

(περισσότερα…)

Read Full Post »

Ο Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι έζησε σε πολλά, ανόμοια μεταξύ τους, σπίτια και σε πολλές, διαφορετικές μεταξύ τους τοποθεσίες- ποτέ δεν έζησε περισσότερο από τρία χρόνια στην ίδια περιοχή– και είχε πάντοτε την έμμονη συνήθεια να κατοικεί σε γωνιακά διαμερίσματα, με τα παράθυρά τους να έχουν θέα σε δύο δρόμους, και να είναι κοντά σε μια εκκλησία, ώστε να μπορεί να ακούει τις καμπάνες: αυτή η μουσική καταπράυνε το πνεύμα του. Το τελευταίο σπίτι, όπου έζησε και πέθανε το 1881, λίγους μήνες πριν συμπληρώσει τα εξήντα, ανάμεσα στην Προσπεκτίβα Κουζνέκνυ και την παλιά οδό Γιάμσκαγια, σήμερα οδό Ντοστογιέφσκι, ικανοποιούσε όλες αυτές τις απαιτήσεις του. Ακόμα και σήμερα όσοι το επισκέπτονται μπορούν να ακούσουν τους χτύπους της καμπάνας της ορθόδοξης εκκλησίας του Βλαδίμηρου, εκεί κοντά, να καλούν τους πιστούς σε προσευχή.

(περισσότερα…)

Read Full Post »

 

Οι δύο συνεντεύξεις που ακολουθούν δόθηκαν στα περιοδικά ΔΙΑΒΑΖΩ (Οκτώβριος 2010) και ATHENS VOICE (14-20 Οκτωβρίου 2010), στους Γιάννη Μπασκόζο και Δημήτρη Φύσσα αντιστοίχως.

(περισσότερα…)

Read Full Post »

Η συζήτηση που ακολουθεί δημοσιεύθηκε στο Express, το Φεβρουάριο του 1977, επ’ ευκαιρία της προβολής της ταινίας Καζανόβας (αναδημοσιεύθηκε στο Δέντρο-τεύχος 111, Οκτώβριος-Νοέμβριος 2000).

(περισσότερα…)

Read Full Post »

Ο Σίγκμουντ Φρόιντ από τον Άντυ Γουόρχολ

Ο Σίγκμουντ Φρόιντ από τον Άντι Γουόρχολ

Ο Φρόιντ είναι και θα παραμείνει εσαεί επίκαιρος. Η επαναστατική του θεωρία για το ασυνείδητο ήταν η μεγαλύτερη ρήξη της σκέψης με τα κατεστημένα πράγματα στα νεότερα χρόνια. Ο Φ. ήταν, επίσης, και ένας μείζων συγγραφέας, όχι μόνον επιστήμονας, γιατί μέσα από τη γλωσσική διατύπωση στα κείμενά του κρίνεται και η αυθεντικότητα της επιστημονικής του κρίσης.

Ο Γιώργος Βαμβαλής είναι μελετητής του Φρόιντ και εκδότης σχεδόν όλων των έργων του σπουδαίου Βιεννέζου ψυχαναλυτή. Η συζήτηση που ακολουθεί έγινε πριν από έξι χρόνια και δημοσιεύθηκε ένα μεγάλο μέρος της στο περιοδικό ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ. Είναι αρκετά διαφωτιστική γύρω από το έργο και τη φυσιογνωμία του Φρόιντ καθώς εκλαïκεύει διάφορα θέματα περί την ψυχανάλυση, χωρίς στρυφνές, εξειδικευμένες ορολογίες.

Τ.Γ.

(περισσότερα…)

Read Full Post »

Όρσον Γουέλς

Όρσον Γουέλς

Τελευταία έχουν μεταφρασθεί στα ελληνικά ενδιαφέρουσες βιογραφίες του Όρσον Γουέλς (1915-1985) της μεγάλης αυτής μορφής του κινηματογράφου, που ρίχνουν νέο φως στην προσωπικότητα και το έργο του αμερικανού δημιουργού. Ο γράφων ας συγκαταλεγεί ανάμεσα στους φανατικούς θαυμαστές του Όρσον Γουέλς: ένα μικρό του δοκίμιο για το σινεμά, εξάλλου, αφορούσε την ευφυία αυτή (Όρσον Γουέλς: Το είναι και το φαίνεσθαι, Αιγόκερως, 1985), και ήταν η πρώτη εγχώρια απόπειρα να σκιαγραφηθεί, σε εκτενές κείμενο, το προφίλ της. (περισσότερα…)

Read Full Post »

Ρομπέρ Μπρεσόν

Ο Ρομπέρ Μπρεσόν (1901-1999), ένας από τους πέντε σπουδαίους ευρωπαίους, μεταφυσικούς κινηματογραφιστές (οι υπόλοιποι τέσσερις: Ντράγερ, Ταρκόφσκι, Κισλόφσκι και Ρομέρ), με το εντελώς ιδιαίτερο «μουσικό» στιλ του, έφερε από τα μέσα του πρηγούμενου αιώνα έως τις αρχές της δεκαετίας του ’80 πολλά νεωτερικά στοιχεία στην τέχνη της μεγάλης οθόνης. (περισσότερα…)

Read Full Post »

Jean-Luc Godard

Jean-Luc Godard

Όσοι ενδιαφέρονται για τον «κινηματογράφο μη-θέαμα», νομίζω ότι πρέπει να επανέρχονται συχνά στις ταινίες και στη διάνοια του δαιμόνιου Ελβετού Ζαν-Λικ Γκοντάρ, του επονομαζόμενου κάποτε και «Πάπα» του Γαλλικού «Νέου Κύματος» (Νουβέλ Βαγκ): της περίφημης εκείνης συσπείρωσης των αντιακαδημαϊκών, σινεφίλ σκηνοθετών στα τέλη της δεκαετίας του ’50. Το κείμενο που ακολουθεί αποτελείται από αποσπάσματα μιας συνέντευξης Τύπου του Ζ.Λ.Γκ., στα 1995, στο Παρίσι μετά την προβολή της ταινίας J.L.G.- J.L.G., ενός πρωτότυπου επετειακού φιλμ για τα 100 χρόνια του κινηματογράφου.

Αν και η συνέντευξη έχει κάποια τυπική ηλικία, μας αφορά γιατί δεν έχει γεράσει ουσιαστικά. Γιατί, ως συνήθως, ο Γκοντάρ και εδώ αφορίζει με χιούμορ, εξομολογείται, επισημαίνει με τη γνωστή διεισδυτικότητά του αθέατες πλευρές του σινεμά και της νοοτροπίας μιας κερδοσκοπικής αγοράς, θυμιζοντας απλές, πλην απωθημένες, αλήθειες γύρω από την Τέχνη και τη σύγχρονη πραγματικότητα, η οποία έχει εξοβελίσει την αβάν γκαρντ, και στη θεση της έχει προωθήει εμπορεύματα. Όσο κι αν ορισμένες αποστροφές του Γκοντάρ είναι ανάλαφρες, δεν παύουν, όπως το συνήθιζε πάντα ο τελευταίος, να προσφέρονται ως ένα είδος μικρού ή μεγάλου μανιφέστου (παλιά συνήθεια των »επαναστατημένων» μοντερνιστών).

Πρώτη δημοσίευση στην Ελλάδα: περιοδικό Το Δέντρο, τεύχ.100, 1997. (περισσότερα…)

Read Full Post »

Blaise Cendrars

Τον καιρό εκείνο ήμουν στην εφηβεία μου/ Στα δεκάξι σχεδόν και ούτε θυμόμουν πια τα παιδικά μου χρόνια / 16.000 λεύγες μακριά από τον τόπο που γεννήθηκα / Ήμουν στη Μόσχα, στην πόλη με τα χίλια τρία καμπαναριά και τους / εφτά σταθμούς / Και δεν μου αρκούσαν εφτά σταθμοί και χίλιοι τρεις πύργοι / Γιατί ήταν τότε η εφηβεία μου τόσο φλογερή και τόσο παράλογη / Που η καρδιά μου φλεγόταν, διαδοχικά, σαν της Εφέσου το ναό ή σαν / την Κόκκινη Πλατεία της Μόσχας / Όταν βασιλεύει ο ήλιος / Και τα μάτια μου φωτίζαν αρχαίες φωνές. / Και ήμουν ήδη τόσο κακός ποιητής / Ώστε δεν ήξερα να προχωρήσω μέχρι τέλους. (….) Τον καιρό εκείνο ήμουν στην εφηβεία μου / Στα δεκάξι σχεδόν κι ούτε θυμόμουν πια τη γέννησή μου / Ήμουν στη Μόσχα, όπου ζητούσα να τραφώ με φλόγες / Και δεν μου αρκούσαν πύργοι και σταθμοί που αστραποβολούσαν στα μά- / τια μου / Στη Σιβηρία βροντούσε το κανόνι, ήταν ο πόλεμος / Η πείνα το κρύο η πανούκλα η χολέρα / Και τα λασπώδη νερά του Αμούρ παράσερναν εκατομμύρια κουφάρια / Σ’ όλους τους σταθμούς έβλεπα όλα τα τελευταία τραίνα / Κανένας δεν μπορούσε πια να φύγει, δεν έβγαζαν πια εισιτήρια / Κ’ οι στρατιώτες που έφευγαν θα ήθελαν πολύ να είχαν μείνει… / Ένας γερασμένος καλόγερος έψελνε το θρύλο του Νοβγκορόντ (…) (περισσότερα…)

Read Full Post »

Older Posts »