Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Patrick_Modiano_3066986b

Ο Πατρίκ Μοντιανό (1945) μετά το  Νόμπελ Λογοτεχνίας που έλαβε το 2014, έγινε γνωστός και στους λιγότερο πληροφορημένους περί τα διεθνή γραμματολογικά.

Φυσικά σε πολλούς ενήμερους και αμφίθυμους ή αρνητικούς  απέναντι στο έργο του γάλλου πεζογράφου προκάλεσε αμηχανία η διάκριση, αλλά σημασία έχει, νομίζω, πέρα από όλη αυτή την ιστορία των διακρίσεων και της δημοσιότητας, να αντιμετωπίσει κανείς ψύχραιμα ένα έργο υπόγειο, γεμάτο εκκρεμότητες, υπαινιγμούς και ψιθύρους.

Αυτή η κρίση (που δεν είναι μόνο δική μου) αφορά συνολικά τις προτάσεις του Μοντιανό, οι οποίες σε μεγάλο μέρος τους είναι άνισες: σε αυτές τις τελευταίες συγκαταλέγω και το ακόλουθο κείμενο που αναρτώ.

Πρόκειται για απόσπασμα από το μυθιστόρημα Le cirque passe (του 1992) το οποίο δημοσιεύθηκε αρχές του χρόνου στον Γκάρντιαν (μάλλον με την έγκριση του συγγραφέα).

Και για να μην αδικήσουμε εντελώς το κείμενο ας πούμε ότι και αυτό εντάσσεται, με τους δικούς του όρους, στην προσωπική μυθολογία του Μοντιανό, καθώς οι ήρωές του σχετίζονται με την πραγματικότητα και μεταξύ τους με σκοτεινούς δεσμούς ή, τέλος πάντων, με αδιευκρίνιστες προθέσεις, πράξεις και επιθυμίες. Στοιχείο το οποίο ο Μοντιανό έχει εκμεταλλευθεί κατά καιρούς θαυμάσια, σκιτσάροντας πορτρέτα ανθρώπων και τοπία Ιστορίας με τρόπους ευέλικτους και πολύσημους.

Εάν το μίγμα στο παρόν κείμενο δεν είναι γευστικό, όπως άλλες σελίδες του συγγραφέα, με γενναιοδωρία να δεχθούμε ότι κάθε δημιουργός είναι μοιραίο να παράγει κάποτε και μη ποιοτικά έργα.

Υ.Γ. Φυσικά χρειάζεται να σκεφτούμε ότι πρόκειται για απόσπασμα, το οποίο πιθανόν να μην είναι αντιπροσωπευτικό της συνολικής δραστικότητας του μυθιστορήματος… Αλλά «εξ όνυχος τον λέοντα»…

Τ.Γ.

Διαβάστε τη συνέχεια »

Η αληθινή του υποθήκη είναι οι ομηρικές του μεταφράσεις, οι οποίες μέχρι
στιγμής, παρά τις όποιες αδυναμίες τους, είναι αξεπέραστες.

Screenshot_1

 

Το ακόλουθο, ανάλαφρα «ηθογραφικό» διήγημα του γάλλου μυθιστοριογράφου, δοκιμιογράφου και θεατρικού συγγραφέα Ζαν Ζιροντού (1882-1944) δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα LE MATIN, τo 1908.

Δεν έχει κάποια ιδιαίτερη λογοτεχνική αξία αλλά ας το αντιμετωπίσει κανείς ως  μια μαρτυρία για τον κάπως ειρωνικό τρόπο με τον οποίο αντιμετώπιζαν οι διανοούμενοι της εποχής τη νέα τέχνη του κινηματογράφου. Παράλληλα ο Ζιροντού περιγράφει την ατμόσφαιρα του κινηματογραφικού «πολυθεάματος» στις αρχές του περασμένου αιώνα. Δεκατρία χρόνια μετά την εφεύρεση των αδελφών Λιμιέρ  οι θεατές  των (βωβών ακόμα) κινηματογραφικών εικόνων τις απολάμβαναν στις αίθουσες  συνοδεία, συνήθως, ζωντανής μουσικής, νούμερων βαριετέ ή ποικίλων καλλιτεχνικών και αθλητικών δρώμενων.

                                                                                                                        Τ.Γ.

Διαβάστε τη συνέχεια »

Rushdie - Pensive

Δεν θα συμφωνήσω με τον Αντόνιο Μόντα σχετικά με την ποιότητα του αποσπάσματος  από το τελευταίο μυθιστόρημα του Σαλμάν Ρουσντί. Και όχι μόνο επειδή δεν εκτιμούσα ποτέ τον «εξωτικό» αυτό συγγραφέα, που τον βρίσκω μετριότατο και υπερεκτιμημένο (παγκοσμίως γνωστό για εξωαισθητικούς, πολιτικούς λόγους) αλλά γιατί το απόσπασμα που παραθέτει ο Μόντα δεν έχει ιδιαίτερες απαιτήσεις.

Αλλά το αναρτώ, γιατί είμαι της γνώμης ότι και τα χαμηλής πτήσεως κείμενα κάτι έχουν να προσφέρουν στον φιλαναγνώστη.

 Τ.Γ.    Διαβάστε τη συνέχεια »

erotiko-300x336

Ένα διήγημά μου από την ανέκδοτη συλλογή Απόσταση αναπνοής που δημοσιεύτηκε στον αναγνώστη στις 28 Φεβρουαρίου, 2016.

Τ.Γ.

Διαβάστε τη συνέχεια »

SPETT.UMBERTO ECO A NAPOLI (SUD FOTO SERGIO SIANO)

To κείμενο αυτό δεν φιλοδοξεί να αρθρώσει κάποιες ολοκληρωμένες θεωρητικές (έστω τηλεγραφικές) νύξεις για το έργο μιας μοναδικής πνευματικής φυσιογνωμίας παγκοσμίως, γιατί προέρχεται από μια αυθόρμητη, εκτονωτική θα έλεγα, αντίδρασή μου στην είδηση της απώλειας του Ουμπέρτο Έκο (1932-2016). Εξάλλου δεν είμαι ενήμερος όσον αφορά τη συνολική βιβλιογραφία του περίφημου αυτού στοχαστή. Γι’ αυτό όσα θα ακολουθήσουν είναι ιμπρεσιονιστικές καταγραφές θραυσματικών επαφών μου με το «φαινόμενο Έκο» και μόνο…

Μια άλλη δικαιολογητική βάση αυτού του άρθρου αποτελεί η ανάκληση στη μνήμη μου διαφόρων απόψεων του ίδιου του Έκο, οι οποίες μιλούσαν για το παράδοξο, το «ιδιώνυμο» της σχέσης αναγνώστη και κειμένου. Μιας «ιερής» σχέσης που επιτρέπει στον αποδέκτη μιας γραφής να πνευματοποιεί αλλά και να σωματοποιεί όσα προσλαμβάνει από αυτήν, σαν να μετέχει σε ένα μυστήριο.

Στον βαθμό, λοιπόν, που με έχει επηρεάσει ο εκλιπών, νιώθω σχεδόν υποχρέωση για μια εξομολογητική εν πολλοίς χειρονομία αναφορικά με τις μορφές που πήρε μέσα στο χρόνο αυτή η επιρροή, που ήταν διάστικτη και με έναν λανθάνοντα τρόπο αποφασιστική για το φαντασιακό μου.

Τ.Γ.

Διαβάστε τη συνέχεια »

nea-ekpliksi-apo-ton-kormak-mak-karthi

Το κείμενο που ακολουθεί προέρχεται από ομιλία μου στην εκδήλωση που οργάνωσε ο πολιτιστικός τομέας της ΔΗΜΑΡ με θέμα «Η βία της Ιστορίας στην νεοελληνική λογοτεχνία» στις 10-2-16 στο βιβλιοπωλείο «Επί λέξει» με ομιλητές τους: Θανάση Βαλτινό, Νίκο Δαββέτα, Δημήτρη Φύσσα και εμένα. Καθένας ομιλητής αναφέρθηκε σε βιβλία του που είχαν σχέση με το θέμα της εκδήλωσης.

Τ.Γ.

Διαβάστε τη συνέχεια »